Έντεκα περιβαλλοντικές οργανώσεις ενώνουν δυνάμεις για την προστασία της άγριας ζωής στην Ελλάδα
Έντεκα περιβαλλοντικές οργανώσεις ενώνουν τις δυνάμεις τους και προχωρούν στη σύσταση της Συμμαχίας για την Άγρια Ζωή Έντεκα περιβαλλοντικές οργανώσεις ενώνουν τις δυνάμεις τους και προχωρούν στη σύσταση της Συμμαχίας για την Άγρια Ζωή, μιας νέας φιλόδοξης πρωτοβουλίας, με στόχο τη συμβολή στη διατήρηση και προστασία της βιοποικιλότητας της Ελλάδας. Πρόκειται για μια συλλογική πρωτοβουλία που έχει στο επίκεντρο των δράσεών της την αποτελεσματική προστασία γνωστών, αλλά και λιγότερο γνωστών, σημαντικών ειδών για τη χώρα μας. Συγκεράζοντας την πολυετή εμπειρία, το σημαντικό έργο, αλλά και την εξειδίκευση των οργανώσεων αυτών, η Συμμαχία για την Άγρια Ζωή, στοχεύει να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην προστασία των ειδών και των οικοσυστημάτων τους. Η πρωτοβουλία που λειτουργεί υπό τον συντονισμό και με την υποστήριξη του WWF Ελλάς, απαρτίζεται από τις εξής περιβαλλοντικές οργανώσεις: ANIMA- Σύλλογος προστασίας & περίθαλψης άγριας ζωήςΑΡΧΕΛΩΝ- Σύλλογος για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας ΚΑΛΛΙΣΤΩ- Περιβαλλοντική οργάνωση για την άγρια ζωή και τη φύσηΕλληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία Εταιρεία Προστασίας Βιοποικιλότητας της ΘράκηςΕταιρία Προστασίας ΠρεσπώνΙνστιτούτο Σπηλαιολογικών Ερευνών ΕλλάδαςiSea- Περιβαλλοντική Οργάνωση για την Προστασία των Υδάτινων ΟικοσυστημάτωνMEDASSET- Μεσογειακός Σύνδεσμος για τη Σωτηρία των Θαλάσσιων ΧελωνώνTETHYS Research InstituteWWF Ελλάς Τα προγράμματα που υλοποιούνται στο πλαίσιο της Συμμαχίας, επικεντρώνονται σε εμβληματικά είδη της ελληνικής πανίδας. Προστατεύοντας αυτά τα είδη, ωφελείται παράλληλα, ένας μεγαλύτερος αριθμός ειδών αλλά και περιοχών, με αποτέλεσμα τη συνολικότερη προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Η Ελλάδα είναι μια από τις πλουσιότερες χώρες σε βιοποικιλότητα, φιλοξενώντας το 18% της πανίδας της Ευρώπης, και αριθμώντας περισσότερα από 27.000 καταγεγραμμένα είδη ζώων, εκ των οποίων τα 4.000 είναι ενδημικά, δηλαδή απαντούν μόνο στη χώρα μας. Παρά τη δέσμευση της Ελλάδας για την αποτροπή της απώλειας της εγχώριας βιοποικιλότητας, μέχρι και σήμερα οι στόχοι είναι ελλιπείς για τη μεγάλη πλειονότητα ακόμη και προστατευόμενων ειδών, ενώ δεν έχουν θεσπιστεί τα αναγκαία μέτρα διατήρησης για τα είδη ή και για τις περιοχές εξάπλωσής τους. Η Συμμαχία για την Άγρια Ζωή στοχεύει να καλύψει συντονισμένα και δυναμικά κρίσιμες ανάγκες, τις οποίες συνοψίζει σε πέντε (5) θεματικούς άξονες: 1. Βελτίωση της διαχείρισης των χερσαίων και θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών, με έμφαση στις σημαντικές περιοχές για τα επιλεγμένα εμβληματικά είδη, αλλά και λήψη σημαντικών μέτρων, για την προστασία της φύσης, στα σχετικά σχέδια διαχείρισης. 2. Βελτίωση της διαχείρισης και της αποκατάστασης της άγριας ζωής, διευκολύνοντας και ενισχύοντας τη συμμετοχή των ενδιαφερόμενων μερών στον σχεδιασμό και την υλοποίηση δράσεων και την αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο, ειδικά σε προστατευόμενες περιοχές. 3. Μείωση των απειλών και των επιπτώσεών τους στην άγρια ζωή και ενίσχυση της ενσωμάτωσης της προστασίας των ειδών στον οικονομικό και επιχειρηματικό τομέα. 4. Διεύρυνση της γνώσης, μέσω της εφαρμοσμένης έρευνας, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιολόγηση των απειλών, αλλά και η ανάπτυξη αποτελεσματικών μέτρων προστασίας των ειδών, ιδιαίτερα των λιγότερο γνωστών. 5. Προαγωγή της ομαλής συνύπαρξης ανθρώπου και άγριας ζωής. Συλλογικές και συνεργατικές δράσεις με κοινότητες, διοικητικές αρχές και τον εταιρικό τομέα, με σκοπό τη συνδιαμόρφωση και την υλοποίηση βιώσιμων λύσεων για την αποτροπή ή τον περιορισμό ανεπιθύμητων αλληλεπιδράσεων ανθρώπου- άγριας ζωής. Αποτελέσματα πρώτων δράσεωνΣτο πλαίσιο της Συμμαχίας, έχουν ήδη υλοποιηθεί κάποιες πρώτες, αλλά πολύ σημαντικές δράσεις, δίνοντας το στίγμα για τις δράσεις που θα ακολουθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα. Ενδεικτικά: – Ανάλυση 62.265 περιστατικών εισαγωγών άγριων ζώων σε κέντρο περίθαλψης, από την ΑΝΙΜΑ, για τον προσδιορισμό των κύριων αιτιών τραυματισμού και θανάτου της άγριας πανίδας. – Παροχή εξοπλισμού από την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία, σε 22 κτηνοτρόφους στην Ήπειρο, για την εφαρμογή μη θανατηφόρων μεθόδων προστασίας των ζώων τους από θηρευτές, κάτι που συμβάλλει και στην προστασία του σπάνιου γύπα Ασπροπάρη. – Διοργάνωση συνεδρίων, σεμιναρίων και άλλων δράσεων ενημέρωσης συνολικά 635 Ελλήνων και ξένων συμμετεχόντων, σχετικά με τις σωρευτικές επιπτώσεις των αιολικών πάρκων στην Θράκη, από την Εταιρεία Προστασίας Βιοποικιλότητας της Θράκης, με στόχο την προστασία των σπάνιων αρπακτικών πουλιών που συναντώνται στην περιοχή (Ασπροπάρης, Μαυρόγυπας, Όρνιο, Χρυσαετός). – Δράσεις ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης του κοινού από την Εταιρία Προστασίας Πρεσπών, σχετικά με την ανάγκη αποκατάστασης του ποταμιού του Αγίου Γερμανού και την προστασία των εννέα ενδημικών ειδών ψαριών, με στόχο την αύξηση της δημόσιας υποστήριξης και συμμετοχής, για τη διαμόρφωση βιώσιμων παρεμβάσεων. – Συμβολή στην αύξηση και διάχυση της επιστημονικής γνώσης για τη διατήρηση των σπηλαίων και της πανίδας τους,από το Ινστιτούτο Σπηλαιολογικών Ερευνών Ελλάδας, μέσω επιστημονικών δημοσιεύσεων και δράσεωνευαισθητοποίησης του κοινού για τη σημασία των νυχτερίδων και των υπόγειων οικοσυστημάτων. – Έναρξη λειτουργίας από την Καλλιστώ της «Ομάδας Άμεσης Επέμβασης για τον Λύκο» σε όλη τη χώρα και του «Παρατηρητηρίου Μεγάλων Σαρκοφάγων», για την ενίσχυση της διατήρησης των μεγάλων σαρκοφάγων, μέσω διαχείρισης περιστατικών, παρακολούθησης πολιτικών, και παρεμβάσεων συνηγορίας. – Δράσεις ενημέρωσης και μαζικής καταγραφής της βιοποικιλότητας από Επιστήμονες Πολίτες, με αποτέλεσμα την προσέλκυση 690 νέων παρατηρητών στην πλατφόρμα iNaturalistGR μέσω της πρωτοβουλίας της iSea, με στόχο τη συλλογή πολύτιμων δεδομένων για την κάλυψη του κενού γνώσεων σχετικά με τα είδη που απαντώνται στις ελληνικές θάλασσες. – Απονομή από το WWF Ελλάς υποτροφιών σε νέους ερευνητές, που έχουν ξεκινήσει τη μελέτη εμβληματικών και λιγότερο γνωστών ειδών (π.χ. βάτραχος πηλοβάτης, γκαβόχελο, αργυροπελεκάνος). Οκτώ υποτροφίες δόθηκαν τον πρώτο χρόνο καθώς το πρόγραμμα βρίσκεται ήδη στον δεύτερο χρόνο του. Επιπλέον, δράσεις που ξεκίνησαν πρόσφατα και από τις οποίες περιμένουμε ενδιαφέροντα αποτελέσματα, αφορούν, μεταξύ άλλων: – τις θαλάσσιες χελώνες, τόσο σε επίπεδο μείωσης των απειλών από την παρεμπίπτουσα αλιεία και την πλαστική ρύπανση, από το MEDASSET, όσο και σε επίπεδο αξιολόγησης της κατάστασης των παραλιών φωλεοποίησής τους, από τον ΑΡΧΕΛΩΝ, με τη συμμετοχή και του WWF Ελλάς, – τη συλλογή επιστημονικών δεδομένων για τους φυσητήρες, τους ζιφιούς και τις πτεροφάλαινες στην Ελληνική Τάφρο, από το Ερευνητικό Ινστιτούτο TETHYS, στο πλαίσιο της φετινής αποστολής στη χώρα μας του ερευνητικού σκάφους του WWF “Blue Panda”, – την εθνική απογραφή του Μαυροπετρίτη, από την Ελληνική ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ Εταιρεία – έρευνα για το παράνομο εμπόριο άγριων ζώων, από το WWF Ελλάς Με όχημα τη Συμμαχία για την Άγρια Ζωή, οι έντεκα (11) περιβαλλοντικές οργανώσεις ενώνουν τις δυνάμεις και την εμπειρία τους, η καθεμία στον τομέα και το αντικείμενο εξειδίκευσής της, και δημιουργούν μια συλλογική δύναμη, μεγιστοποιώντας τον αντίκτυπο των δράσεών τους και έχοντας ένα κοινό όραμα: την ευημερία της άγριας ζωής
Τα πιο «άσχημα παπούτσια» γίνονται πιο φιλικά προς το περιβάλλον
Πωλούνται 150 εκατ. ζευγάρια ετησίως και στόχος είναι το καθαρό μηδενικό κλιματικό αποτύπωμα ως το 2040 ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Πολύχρωμα, αμφιλεγόμενης αισθητικής, ελαφριά σαν πούπουλο και άνετα. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται όσοι αποφάσισαν να τα δοκιμάσουν. Αρκεί μία στιγμή για να δηλώσουν ερωτευμένοι με τα κακόγουστα υποδήματα που έχουν κατακτήσει τις πασαρέλες και ολόκληρο τον πλανήτη. Τα Crocs μπορεί να κατασκευάστηκαν με σκοπό να χρησιμοποιηθούν εν πλω αφού ακόμα και αν βραχούν ή λερωθούν δεν καταστρέφονται, όμως, η ανάγκη για άνεση τα έκανε γρήγορα δημοφιλή. Όχι μόνο έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι του street style, αλλά φιγουράρισαν στο κόκκινο χαλί, φορέθηκαν από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζορτζ Μπους, λίγα χρόνια αργότερα από την πρώην πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Μισέλ Ομπάμα, παρότι το περιοδικό Time τα κατέταξε ανάμεσα στις «50 χειρότερες εφευρέσεις» στον κόσμο. Και όμως, τα πιο «άσχημα παπούτσια», όπως έχουν χαρακτηριστεί από τον διεθνή Τύπο, αγαπιούνται από το καταναλωτικό κοινό, με διάσημους οίκους μόδας να παρουσιάζουν τις δικές τους εκδοχές ακολουθώντας το ύφος των Crocs. Παράλληλα, ήταν αρκετό να φωτογραφηθεί το 2015 ο πρίγκιπας Γεώργιος φορώντας ένα ζευγάρι μπλε παιδικά σανδάλια για να εκτοξευθούν οι πωλήσεις κατά 1.500% σύμφωνα με την Amazon. Τα προϊόντα για γυναίκες, άνδρες και παιδιά της Crocs, Inc. διατίθενται σε περισσότερες από 85 χώρες, ενώ υπολογίζεται ότι ετησίως πωλούνται 150 εκατ. ζευγάρια σε όλο τον κόσμο, ως σύμβολο της άνεσης και της αντισυμβατικότητας. Η εταιρία που πιάνει τον παλμό του κοινού και αφουγκράζεται τις ανάγκες – συχνά τις δημιουργεί – δε θα μπορούσε να μην ακολουθήσει την τάση της εποχής που απαιτεί μεγαλύτερο σεβασμό προς το περιβάλλον και χρήση βιώσιμων υλικών σε μία προσπάθεια για μηδενικό αποτύπωμα άνθρακα έως το 2040. Στο πλαίσιο της «πράσινης» φιλοσοφίας η Crocs, Inc. ανακοίνωσε ότι πλέον το 25% του υλικού που χρησιμοποιείται για την κατασκευή των υποδημάτων της είναι «βιο-κυκλικό», με αποτέλεσμα να βρίσκεται ήδη στα μισά του δρόμου για την επίτευξη του στόχου που θέλει να φτάσει στο 50% έως το 2030. Τα υποδήματα κατασκευάζονται από το μη τοξικό υλικό Croslite, από ρητίνη που απορροφά τους κραδασμούς και δεν επιτρέπει την ανάπτυξη κακοσμίας των ποδιών. «Η αειφορία δεν πρέπει να είναι συμβιβασμός. Οι καταναλωτές μπορούν να αισθάνονται σίγουροι ότι θα έχουν το στυλ και την άνεση που γνωρίζουν και αγαπούν από την Crocs χωρίς να χρειάζεται να κάνουν επιλογή ανάμεσα στην άνεση και τα καλύτερα υλικά. Τους προσφέρουμε και τα δύο και το κάνουμε ακόμα πιο εύκολο», δήλωσε η Ντίνα Μπράτερ, επικεφαλής βιωσιμότητας της εταιρίας με έδρα το Κολοράντο. «Όταν εξετάζουμε τις εκπομπές μας, το 97% εξ αυτών αφορούν στην αλυσίδα εφοδιασμού μας, πράγμα που σημαίνει έμμεσο έλεγχο», πρόσθεσε η Μπράτερ στο GreenBiz και τόνισε ότι είναι απαραίτητη η συνεργασία «με προμηθευτές υλικών, κατασκευαστές, παρόχους διανομής μεταφορών για να επηρεάσουμε πραγματικά και να οδηγήσουμε την αλλαγή». Η μείωση του αποτυπώματος άνθρακα της εταιρείας και η χρήση πιο βιώσιμων υλικών αποτελεί εδώ και καιρό προτεραιότητα για την Crocs, η οποία υποστηρίζει ότι παρατηρήθηκε μείωση της τάξης του 3% στις απόλυτες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου ως αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας για τη βιωσιμότητα. Παράλληλα, οι εκπομπές ρύπων ανά ζευγάρι Classic Clog μειώθηκαν κατά 6,1% σε σύγκριση με το 2021. Όπως εξηγεί η εταιρία τα βιο-κυκλικά υλικά παράγουν λιγότερες εκπομπές αερίων θερμοκηπίου από άλλα που παράγονται με ορυκτά καύσιμα, ενώ επισημαίνεται πως η αλλαγή υλικού δε θα είναι συνώνυμο αύξησης του κόστους. «Είναι συναρπαστικό να βλέπουμε τη σημαντική και απτή πρόοδο που κάνουμε για να μειώσουμε το αποτύπωμα άνθρακα και να κάνουμε το καλύτερο για τον πλανήτη μέσω καινοτομίας όπως η προμήθεια και η ενσωμάτωση πιο βιώσιμων υλικών στα προϊόντα μας», δήλωσε ο Άντριου Ρις, Διευθύνων Σύμβουλος της Crocs. Photo: Pixabay Πηγή: newmoney.gr
Σαύρα δημιουργεί αυτοσχέδια «μπουκάλα οξυγόνου» για να αποφύγει τους εχθρούς (vid)
Η φυσαλίδα στο ρουθούνι της τη βοηθά να αναπνέει για αρκετή ώρα κάτω από την επιφάνεια του νερού μέχρι να είναι σίγουρη ότι δεν διατρέχει κίνδυνο ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Φίδια, πουλιά και μεγαλύτερες σαύρες: Αυτοί είναι οι εχθροί της ημιυδρόβιας σαύρας anolis aquaticus, της οικογενείας Dactyloidae που ενδημεί στη νοτιοδυτική Κόστα Ρίκα και στον νοτιοδυτικό Παναμά. Προτιμά να ζει κοντά σε βράχους και φυτά που βρίσκονται δίπλα σε ρυάκια ή καταρράκτες, εντούτοις η επιλογή της αυτή συχνά της στοιχίζει τη ζωή αφού οι θηρευτές της την εντοπίζουν βάζοντάς την συχνά στο… μενού τους. Το ερπετό με τις καφετί αποχρώσεις, οι οποίες ωστόσο αλλάζουν σε μπλε η πράσινο αν βρεθεί σε κατάσταση έντονου στρες, αντιλαμβανόμενο τον διαρκή κίνδυνο αποφάσισε να πάρει τα πράγματα στα χέρια του και να λάβει μέτρα για την αυτοπροστασία του. Αφού η στρατηγική του καμουφλάζ ή η αναζήτηση καταφυγίου μπορεί να αποτύχουν, στράφηκε προς μία άλλη κατεύθυνση, η οποία τελικά αποδεικνύεται σωτήρια. Με ένα άλμα βουτάει στο νερό και παραμένει βυθισμένο κάτω από την επιφάνεια μέχρι να εξαφανιστεί η απειλή. Πώς, όμως, καταφέρνει να αναπνέει; Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι το συγκεκριμένο είδος δημιουργεί μία αυτοσχέδια «μπουκάλα οξυγόνου» παράγοντας φυσαλίδες από τα ρουθούνια του, ωστόσο αυτό που δεν είχαν διαπιστώσει ήταν κατά πόσο αυτές οι φούσκες το βοηθούσαν να παραμείνει για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα κάτω από το νερό κι επομένως να αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσής του. «Γνωρίζουμε ότι μπορούν να παραμείνουν κάτω από το νερό για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Γνωρίζουμε επίσης ότι αντλούν οξυγόνο από αυτή τη φυσαλίδα αέρα», είπε η Λίντσεϊ Σουίρκ, επίκουρη καθηγήτρια Βιολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Binghamton στη Νέα Υόρκη, σύμφωνα με το Science Daily. Αυτό που δε γνώριζαν οι ειδικοί, όμως, ήταν «αν υπήρχε πράγματι λειτουργικός ρόλος αυτής της φυσαλίδας στην αναπνοή. Είναι κάτι που κάνουν οι σαύρες που είναι απλώς μια παρενέργεια των ιδιοτήτων του δέρματός τους ή ένα αναπνευστικό αντανακλαστικό ή μήπως αυτή η φυσαλίδα τους επιτρέπει στην πραγματικότητα να παραμείνουν κάτω από το νερό περισσότερο από όσο θα έμεναν, ας πούμε, χωρίς φούσκα;». Για να διερευνήσει εάν η φυσαλίδα έχει λειτουργικό ρόλο στην αναπνοή, η Σουίρκ άπλωσε μία ουσία στην επιφάνεια του δέρματος της σαύρας, η οποία εμπόδισε το σχηματισμό της. Η ειδικός μετά την εφαρμογή της ουσίας κατέγραψε τον αριθμό των φυσαλίδων που κατάφεραν να δημιουργήσουν οι σαύρες και τη χρονική διάρκεια παραμονής τους κάτω από το νερό και τις συνέκρινε με εκείνες που ανέπνεαν ελεύθερα. Διαπίστωσε τότε ότι εκείνες της δεύτερης ομάδας μπορούσαν να παραμείνουν κάτω από το νερό σε ποσοστό 32% περισσότερο από τις πρώτες. «Οι σαύρες στις οποίες επιτρεπόταν να αναπνεύσουν κανονικά παρέμειναν κάτω από το νερό κατά μέσο όρο 32% περισσότερο από εκείνες με μειωμένη αναπνοή, υποδηλώνοντας έναν λειτουργικό ρόλο της αναπνοής στην υποβρύχια αναπνοή. Αυτή η μελέτη παρέχει στοιχεία ότι τα σπονδυλωτά μπορούν να χρησιμοποιήσουν φυσαλίδες για να αναπνεύσουν υποβρύχια και εγείρει ερωτήματα σχετικά με τους προσαρμοστικούς μηχανισμούς και τις πιθανές εφαρμογές βιολογικής έμπνευσης», αναφέρει χαρακτηριστικά σε κείμενό της στο Biology Letters. https://youtube.com/watch?v=OjpbClpbJHc «Αυτό είναι πραγματικά σημαντικό γιατί αυτό είναι το πρώτο πείραμα που δείχνει πραγματικά την προσαρμοστική σημασία των φυσαλίδων. Οι φυσαλίδες επιτρέπουν στις σαύρες να παραμείνουν κάτω από το νερό περισσότερο. Πριν, το υποπτευόμασταν, αλλά στην πραγματικότητα δεν είχαμε διαπιστώσει αν υπηρετούσε έναν λειτουργικό ρόλο», εξήγησε η επιστήμονας. Η Σουίρκ χαρακτήρισε τις σαύρες anolis aquaticus «κοτομπουκιές» που αποτελούν λιχουδιά για πολλά αρπακτικά, επομένως η λύση να βουτήξουν στο ρυάκι και να παραμείνουν ακίνητες, για περισσότερο από 20 λεπτά, μέχρι να φύγει ο εχθρός είναι αποτελεσματική. Χαρακτήρισε, μάλιστα, την έρευνα «συναρπαστική» καθώς οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν πολλά για τη χρήση φυσαλίδων στα σπονδυλωτά και τα ευρήματα μπορούν να ανοίξουν το δρόμο για την ανάπτυξη βιο-εμπνευσμένων υλικών». Άλλωστε, όπως είπε, συνομιλώντας με ανθρώπους που αγαπούν την κατάδυση αντιλαμβάνεται το έντονο ενδιαφέρον τους να μάθουν πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο που τα ζώα παραμένουν κάτω από το νερό για αρκετή ώρα. Έτσι παρουσιάζεται μεγάλη ευκαιρία να ενδιαφερθούν οι άνθρωποι για την επιστήμη αφού αυτό που τους αρέσει συνδέεται με τη φύση και εξελίσσεται. Photo: Εurekalert/ Lindsey Swierk Πηγή: newmoney.gr
Η έρημος Σαχάρα «πρασινίζει» λόγω των ασυνήθιστα πολλών βροχών
Δορυφορικές εικόνες της NASA αποτυπώνουν το πράσινο που επεκτείνεται στην πιο ξηρή περιοχή του πλανήτη Τμήματα της ερήμου Σαχάρα είναι σημαντικά πιο πράσινα από το συνηθισμένο, καθώς σημειώθηκαν φέτος πέντε φορές περισσότερες βροχές από τον μέσο όρο για την περιοχή. Στη Βόρεια Αφρική, όπου βρίσκονται μερικά από τα πιο ξηρά μέρη στη Γη έχουν δει πενταπλάσια βροχόπτωση από τις μέσες τιμές του Σεπτεμβρίου. Οι πλημμύρες έχουν επηρεάσει περισσότερους από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους σε 14 χώρες, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ. Οι έντονες βροχοπτώσεις και οι πλημμύρες έχουν προκαλέσει τον θάνατο ή έχουν εκτοπίσει χιλιάδες ανθρώπους και έχουν διαταράξει τις γεωργικές δραστηριότητες σε περιοχές όπου δεν υπάρχει ήδη αρκετό φαγητό για τον πληθυσμό. Οι επιστήμονες επισημαίνουν πως για το φαινόμενο ευθύνεται μία μετατόπιση προς τα βόρεια στην περιοχή των νεφών και της βροχής που περιβάλλει τη Γη κοντά στον ισημερινό. Στην περιοχή αυτή, που ονομάζεται Ζώνη Διατροπικής Σύγκλισης (Intertropical Convergence Zone – ITCZ), οι άνεμοι του Νοτίου Ημισφαιρίου που πνέουν από τα νοτιοανατολικά συγκλίνουν με τους ανέμους του βορείου ημισφαιρίου που πνέουν από τα βορειοανατολικά. Ο συνδυασμός συγκλινόντων ανέμων, ισχυρού ήλιου και ζεστού νερού των ωκεανών οδηγεί σε υγρό αέρα και συνεχή σύννεφα, βροχές και καταιγίδες. Δορυφορική εικόνα της ερήμου Σαχάρα στις 11 Σεπτεμβρίου | Γράφημα: The Washington Post Η κίνηση του ITCZ βόρεια και νότια του ισημερινού κατά τη διάρκεια του έτους οφείλεται κυρίως στη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του βόρειου και του νότιου ημισφαιρίου. Παρασύρεται προς το θερμότερο ημισφαίριο, πράγμα που σημαίνει ότι κατοικεί βόρεια του ισημερινού κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του βόρειου ημισφαιρίου, συνήθως φθάνοντας στο βορειότερο σημείο του τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο. Οι επιστήμονες δεν είναι σίγουροι ακριβώς γιατί το ITCZ έχει ταλαντευτεί τόσο βόρεια φέτος. Θα μπορούσε να οφείλεται στη ζέστη – ρεκόρ στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό, που αυξάνει τη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του βόρειου και του νότιου ημισφαιρίου, σύμφωνα με τον Francesco S.R. Pausata, καθηγητή Ατμοσφαιρικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ στο Μόντρεαλ που έχει μελετήσει το ITCZ. Θα μπορούσε επίσης να υπάρχει σύνδεση με την υπερθέρμανση του πλανήτη που θερμαίνει το βόρειο ημισφαίριο περισσότερο από το νότιο ημισφαίριο. «Το βόρειο ημισφαίριο, καθώς εκεί υπάρχει περισσότερη ξηρά από το νότιο ημισφαίριο, τείνει να ζεσταίνεται περισσότερο και ως εκ τούτου θα μπορούσε να ωθήσει το ITCZ πιο βόρεια», είπε ο Pausata. Γράφημα: The Washington Post Η μετατόπιση του ITCZ προς τα βόρεια μπορεί επίσης να συμβάλλει στην έλλειψη δραστηριότητας τυφώνων στον Ατλαντικό. Επειδή τα τροπικά κύματα που γεννήθηκαν από το ITCZ εξέρχονται από την Αφρική στον Ατλαντικό Ωκεανό πιο βόρεια από το συνηθισμένο, συναντούν ψυχρότερο αέρα και νερά, γεγονός που μπορεί να περιορίσει τις δυνατότητες ανάπτυξης τυφώνων. Καθώς η έντονη βροχόπτωση που σχετίζεται με το ITCZ έχει προχωρήσει πιο βόρεια από το συνηθισμένο φέτος, η μεγαλύτερη αύξηση πρασίνου σε σχέση με πέρυσι εμφανίζεται σε όλη τη λωρίδα της βορειοκεντρικής Αφρικής που καλύπτει τη νότια Μαυριτανία, το νότιο Μάλι, τη Μπουρκίνα Φάσο, το νότιο Νίγηρα, τη βόρεια Νιγηρία, το νότιο Τσαντ, το νότιο Σουδάν και τμήματα του Νοτίου Σουδάν, της Ερυθραίας, της Αιθιοπίας και της Κένυας. Ακριβώς στα νότια, οι περιοχές που έχουν δεχτεί σημαντικά λιγότερη βροχή από το συνηθισμένο – συμπεριλαμβανομένης της Γουινέας, της Γκάνας, του κεντρικού στη νότια Νιγηρία, του Καμερούν, του νοτιοανατολικού Σουδάν και ενός τμήματος της δυτικής Αιθιοπίας – έχουν δει τη μεγαλύτερη μείωση πρασίνου από πέρυσι. Οι δορυφόροι της NASA καταγράφουν επίσης αυτό που ονομάζεται «αληθινή έγχρωμη» άποψη του πλανήτη, η οποία μοιάζει με αυτό που θα έβλεπε το ανθρώπινο μάτι. Η πιο εντυπωσιακή αύξηση του πράσινου φέτος μπορεί να παρατηρηθεί στο νότιο Τσαντ, στο νότιο Σουδάν και στην Ερυθραία. Τα σύννεφα τείνουν να εμποδίζουν τη θέα των περιοχών στα νότια που είναι λιγότερο πράσινες από πέρυσι. Η μετατόπιση του πρασίνου προς τα βόρεια είναι το αποτέλεσμα των βροχών των μουσώνων που σπρώχνουν πιο βόρεια από το συνηθισμένο. Τμήματα του Μάλι, του Νίγηρα, του Τσαντ, του Σουδάν και της Ερυθραίας έχουν δει τις μεγαλύτερες αυξήσεις στις βροχοπτώσεις σε σύγκριση με τις κανονικές. Σε ορισμένες περιοχές σημειώθηκε τόση βροχή τον περασμένο μήνα, όση θα έπεφτε συνήθως σε ένα εξάμηνο ή περισσότερο. Με πληροφορίες από The Washington Post Πηγή: lifo.gr
Herisktage: «Ασπίδα» προστασίας σημαντικών μνημείων από την κλιματική αλλαγή
Τα μνημεία επιλέγονται με κριτήριο αντιπροσωπευτικότητας ως προς την περιοχή στην οποία βρίσκονται, την κλιματική κατανομή τους (αστικό, παραθαλάσσιο, ορεινό, πεδινό κλπ), τα υλικά τους, την περίοδο κατασκευής τους (από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τα νεοκλασικά), και τον τύπο μνημείου Καθώς τα έντονα φαινόμενα κλιματικής αλλαγής μαστίζουν όλο τον κόσμο, η πολιτιστική κληρονομιά αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές και η προστασία της γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Tο υπουργείο Πολιτισμού σε συνεργασία με το ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος και με τη χρηματοδότηση του Ταμείου Ανάκαμψης, αναπτύσσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα με στόχο, μέσα από ένα πλέγμα δράσεων, την ανάπτυξη ενός στρατηγικού σχεδίου προστασίας σημαντικών ελληνικών μνημείων ως το 2025. Πρόκειται για το έργο «Herisktage», το οποίο υλοποιεί εδώ και ένα χρόνο το Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας του Δημόκριτου σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πυρηνικών και Ραδιολογικών Επιστημών Τεχνολογίας, Ενέργειας και Ασφάλειας του Δημόκριτου και με τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο έχει στο επίκεντρό του την ανάπτυξη μιας κεντρικής πλατφόρμας για τη συνεχή παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο του μικροκλίματος σε επιλεγμένα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ελλάδα, την εκτίμηση της πιθανότητας και της έντασης φθοράς τους. Στο πλαίσιο του προγράμματος έχουν επιλεγεί 30 μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι, όπου τοποθετείται ένα δίκτυο ασύρματων αισθητήρων, συλλέγοντας σε πραγματικό χρόνο δεδομένα μικροκλίματος της περιοχής των μνημείων, όπως θερμοκρασία, υγρασία, ποιότητα της ατμόσφαιρας, ταχύτητα και διεύθυνση του ανέμου. Οι αισθητήρες έχουν σχεδιαστεί από τον Δημόκριτο, προκειμένου να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων, χωρίς να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα τους. Στη συνέχεια, τα δεδομένα παρακολούθησης του μικροκλίματος στέλνονται σε μια κεντρική πλατφόρμα, η οποία ενσωματώνει σύγχρονα εργαλεία πρόβλεψης των καιρικών φαινομένων και της εξέλιξης των μηχανισμών φθοράς. Τα μνημεία επιλέγονται με κριτήριο αντιπροσωπευτικότητας ως προς την περιοχή στην οποία βρίσκονται, την κλιματική κατανομή τους (αστικό, παραθαλάσσιο, ορεινό, πεδινό κλπ), τα υλικά τους, την περίοδο κατασκευής τους (από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τα νεοκλασικά), και τον τύπο μνημείου (αρχαιολογικοί χώροι, εκκλησίες, γέφυρες, οχυρωματικά τείχη, νεοκλασικά κτίρια). Για την εγκατάσταση αισθητήρων έχουν επιλεγεί ενδεικτικά, η Κνωσός, ο αρχαιολογικός χώρος Κεραμικού, ο αρχαιολογικός χώρος Ελευσίνας, η αρχαία Κόρινθος, η αρχαία Ολυμπία και η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου. Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί διάβρωσης που απειλούν και καταστρέφουν τα μνημεία, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο δρ Γιάννης Καρατάσιος, επιστημονικός υπεύθυνος του έργου και ερευνητής στο Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας. Τέτοιοι μηχανισμοί είναι η κρυστάλλωση των διαλυτών αλάτων και ο παγετός, δύο από τους σημαντικότερους παράγοντες φθοράς των μνημείων στην Ελλάδα, καθώς και οι βροχοπτώσεις και η ατμοσφαιρική ρύπανση. «Πρόκειται για μηχανισμούς που αποδυναμώνουν τη μικροδομή και αυξάνουν την ευπάθεια και την τρωτότητα των υλικών κατασκευής των μνημείων και επηρεάζονται με διαφορετικό τρόπο από την κλιματική αλλαγή», επισημαίνει ο κ. Καρατάσιος, και προσθέτει: «Είναι σημαντικό όμως να σημειώσουμε ότι κλιματική αλλαγή σημαίνει αλλαγή στο μικροπεριβάλλον των μνημείων και αυτό δεν είναι απαραίτητα αρνητικό για όλους τους τύπους μνημείων. Οπότε το ζητούμενο του προγράμματος είναι να δούμε σε ποια μνημεία θα υπάρχουν διαφοροποιήσεις στους μηχανισμούς φθοράς που ήδη γνωρίζουμε και αν αυτές θα είναι προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο». Μία από τις κύριες δράσεις του προγράμματος Herisktage είναι η μελέτη των περιβαλλοντικών δεδομένων του παρελθόντος, με περίοδο αναφοράς την 25ετία 1980-2004, με βάση τα στοιχεία της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας και του Copernicus, προκειμένου να καταγραφεί ο ρυθμός διάβρωσης των μνημείων κατά την περίοδο αυτή. Τα δεδομένα αυτά έχουν μελετηθεί σε υψηλή χωρική ανάλυση κλίμακας 4Χ4 χιλιομέτρων γύρω από το μνημείο. Στη συνέχεια, θα μελετηθεί η επίπτωση αυτών των φαινομένων επάνω στα μνημεία, μέσα από τη συλλογή και ανάλυση δειγμάτων των μνημείων που θα ολοκληρωθεί από τη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού. Στόχος είναι, να δημιουργηθούν προγνωστικά μοντέλα με εργαλεία ανάλυσης πεπερασμένων στοιχείων για την εξέλιξη των μηχανισμών φθοράς στα διαφορετικά υλικά κατασκευής των μνημείων (φυσικοί λίθοι, κονιάματα, πλίνθοι, επιχρίσματα) και την πιθανή επιβάρυνση των μνημείων τα επόμενα χρόνια. Η σημασία της πρόγνωσης σε μηχανισμούς φθοράς, όπως η κρυστάλλωση των αλάτων και ο παγετός, όπου η κυκλική, σωρευτική δράση τους δεν είναι πάντα αντιληπτή, είναι τεράστια μακροσκοπικά, καθώς τα αποτελέσματα των παραπάνω μηχανισμών γίνονται αντιληπτά, όταν η φθορά έχει φτάσει σε προχωρημένο επίπεδο. «Θέλουμε να φτιάξουμε έναν χάρτη επικινδυνότητας για διαφορετικούς τύπους μνημείων σε όλη την Ελλάδα, με δεδομένες τις αλλαγές που περιμένουμε να υπάρξουν στο κλίμα και στο μικροπεριβάλλον των μνημείων εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής», επισημαίνει ο κ. Καρατάσιος στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. «Με τη βοήθεια αυτού του χάρτη, το υπουργείο Πολιτισμού θα έχει τις απαραίτητες πληροφορίες, ώστε να επιλέξει ποια μνημεία χρειάζονται κατά προτεραιότητα προληπτική ή επεμβατική συντήρηση και με ποιο τρόπο. Για παράδειγμα, μπορεί ο ιδανικός τρόπος για να προστατεύσεις ένα μνημείο, να είναι μια περιμετρική φύτευση χλωρίδας ώστε να επηρεάσεις τις συνθήκες υγρασίας για να μην έχεις κρυστάλλωση αλάτων ή να κάνεις μια κατεργασία στην επιφάνεια του μνημείου, ώστε να μην επηρεάζεται από την απόθεση των σωματιδιακών ρύπων». Καθώς το Ινστιτούτο Νανοεπιστήμης και Νανοτεχνολογίας έχει μεγάλη εμπειρία στην ανάπτυξη και αξιολόγηση καινοτόμων υλικών συντήρησης, η ερευνητική ομάδα μελετά και στο έργο αυτό έξυπνα υλικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προστασία των μνημείων. Ήδη στο εργαστήριο δοκιμάζεται η αποτελεσματικότητα των βακτηρίων που υπάρχουν στο περιβάλλον ως μέσου προστασίας, τα οποία χρησιμοποιούνται διεθνώς σε τσιμεντένιες κατασκευές για την αυτοΐασή τους, αλλά και για τη στερέωση και προστασία αρχαιολογικών μνημείων. Στην επόμενη φάση, οι ίδιες δοκιμές θα γίνουν σε δείγματα από τα υπό μελέτη μνημεία. Πηγή: newmoney.gr
Εμφιαλωμένο νερό: Ποιες ευρωπαϊκές χώρες καταναλώνουν το περισσότερο
Συσκευασμένο νερό κάποιας μορφής εκτιμάται ότι είναι σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των μη αλκοολούχων ποτών που καταναλώνονται στην ΕΕ Την προφανή απροθυμία των κατοίκων να πίνουν νερό από τη βρύση ίσως έχετε παρατηρήσει αν επισκέπτεστε τακτικά την Ιταλία. Καθώς όλοι προσπαθούμε να μειώσουμε τα απορρίμματά μας, η στατιστική ότι κάθε Ιταλός καταναλώνει κατά μέσο όρο 208 λίτρα εμφιαλωμένου νερού κάθε χρόνο είναι αρκετά μεγάλη. Το εύρημα αυτό, από την εταιρεία ερευνών αγοράς CSA Research, αποκάλυψε επίσης ότι μόνο το 29,2% των ανθρώπων στην Ιταλία πίνουν καθημερινά νερό βρύσης – και ότι σχεδόν οι μισοί (43,3%) πίνουν αποκλειστικά εμφιαλωμένο νερό. Αυτό δείχνει ότι η Ιταλία είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής εμφιαλωμένου νερού στην Ευρώπη και ο δεύτερος μεγαλύτερος παγκοσμίως μετά το Μεξικό, όπου το νερό της βρύσης δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο ασφαλές για πόση. Το νερό της βρύσης στην πλειονότητα της Ιταλίας όχι μόνο είναι απολύτως ασφαλές για πόση, αλλά είναι και το πέμπτο καλύτερο σε όλη την Ευρώπη από άποψη συνολικής ποιότητας μετά την Αυστρία, τη Σουηδία, την Ιρλανδία και την Ουγγαρία. Αλλά γιατί οι Ιταλοί είναι τόσο απρόθυμοι να πίνουν νερό από τη βρύση – και γιατί το εμφιαλωμένο νερό – ή acqua in bottiglia – είναι τόσο δημοφιλές; Η έρευνα της CSA διαπίστωσε ότι σχεδόν το 29% όσων πίνουν μόνο εμφιαλωμένο νερό λένε ότι το κάνουν επειδή δεν τους αρέσει η γεύση του νερού της βρύσης. Άλλοι τέσσερις στους δέκα ανθρώπους λένε ότι δεν “εμπιστεύονται” το νερό της βρύσης, ενώ περίπου τρεις στους δέκα ερωτηθέντες θεωρούν το εμφιαλωμένο νερό ασφαλέστερο. Ποιες ευρωπαϊκές χώρες καταναλώνουν το περισσότερο εμφιαλωμένο νερό;Η παγκόσμια αγορά εμφιαλωμένου νερού αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς, καθώς εκτιμάται ότι 550 εκατομμύρια νοικοκυριά θα καταναλώνουν εμφιαλωμένο νερό το 2024. Αυτό αντιστοιχεί σε περισσότερα από 446 δισεκατομμύρια λίτρα νερού κάθε χρόνο ή περίπου 1 εκατομμύριο μπουκάλια ανά λεπτό. Στην Ευρώπη, πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 75 εκατομμύρια καταναλωτές εμφιαλωμένου νερού, με το 80% αυτών στα βόρεια της ηπείρου να προτιμούν το ανθρακούχο νερό. Η Ιταλία βρίσκεται μπροστά από πολλές ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά την κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού, αλλά άλλες χώρες δεν είναι πολύ πίσω. Η έρευνα αγοράς της GlobalData διαπίστωσε το 2022 ότι, μετά την Ιταλία, η Γερμανία με 167 λίτρα κατά κεφαλήν έρχεται στη δεύτερη θέση. Ακολουθεί η Πορτογαλία με 140 λίτρα κατά κεφαλήν κάθε χρόνο, στη συνέχεια η Ουγγαρία με 138,8 λίτρα κατά κεφαλήν και ακολουθεί η Ισπανία με 135,4 λίτρα. Συνολικά στην Ευρώπη, η έρευνα διαπίστωσε ότι το 48% των μη αλκοολούχων ποτών που καταναλώθηκαν στην ΕΕ το 2022 θα ήταν εμφιαλωμένο νερό. Είναι το εμφιαλωμένο νερό ένα πλαστικό πρόβλημα;Αν υποθέσουμε ότι κάθε νοικοκυριό σε όλο τον κόσμο καταναλώνει δύο μπουκάλια νερό την ημέρα, αυτό αντιστοιχεί σε ένα παγκόσμιο σύνολο 210 δισεκατομμυρίων μπουκαλιών ετησίως. Αυτό συμφωνεί σχετικά καλά με προηγούμενες εκτιμήσεις ότι καταναλώνονται 480 δισεκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια ετησίως, με τα μισά από αυτά να είναι νερό. Στην ΕΕ κάθε άτομο παρήγαγε κατά μέσο όρο 36,1 κιλά πλαστικών αποβλήτων συσκευασίας το 2021. Δηλαδή συνολικά 16,13 εκατομμύρια τόνοι παράγονται στο μπλοκ κάθε χρόνο και μόλις 6,56 εκατομμύρια από αυτούς ανακυκλώνονται. Στο πλαίσιο της Πράσινης Συμφωνίας, υπάρχουν στόχοι να εξασφαλιστεί ότι το 55% των αποβλήτων πλαστικών συσκευασιών θα ανακυκλώνεται μέχρι το 2030. Και οι ειδικοί κανόνες που στοχεύουν στα θαλάσσια απορρίμματα περιλαμβάνουν τον στόχο του 25 τοις εκατό για ανακυκλωμένο πλαστικό στα μπουκάλια ΡΕΤ έως το 2025 και το 30 τοις εκατό σε όλα τα μπουκάλια ποτών έως το 2030. Η Ιταλία προσπαθεί επίσης να βελτιώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών στο νερό της βρύσης. Το Εθνικό Κέντρο για την Ασφάλεια του Νερού πραγματοποίησε περισσότερες από 2,5 εκατομμύρια χημικές και μικροβιακές αναλύσεις σε 18 διαφορετικές περιοχές που καλύπτουν το 90% του πληθυσμού μεταξύ 2020 και 2022. Σε εθνικό επίπεδο, το 99,1% των δειγμάτων ήταν συμβατά με τα πρότυπα νερού και το 98,4% ήταν συμβατά σε άλλους παράγοντες που δεν επηρεάζουν την υγεία, αλλά μπορεί να αλλάξουν τη γεύση, την οσμή ή το χρώμα του νερού. Η δημοσίευση αυτών των αποτελεσμάτων είναι το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ενός “μητρώου νερού” που θα καταστήσει τα δεδομένα σχετικά με την ποιότητα του νερού της βρύσης διαθέσιμα στο ιταλικό κοινό. Πηγή: newmoney.gr
Η αφρικανική σκόνη αποδεικνύεται σωτήρια για το θαλάσσιο οικοσύστημα
Ποιο τo πολύτιμο θρεπτικό συστατικό που μεταφέρει διανύοντας χιλιομετρικές αποστάσεις ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Πριν μερικούς μήνες ο ουρανός είχε πάρει ωχροκίτρινες αποχρώσεις, αγγίζοντας ακόμα και τις πορτοκαλί, ενώ παχύ στρώμα χώματος σκέπαζε αυτοκίνητα και μπαλκόνια. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο με τη «θαμπή» Αθήνα κατέκλυσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φυσικά δεν έλειψαν οι χιουμοριστικές αναρτήσεις με καμήλες και βεδουίνους. Η μεταφορά της αφρικανικής σκόνης είχε γίνει κεντρικό θέμα συζήτησης με πολλούς να κάνουν λόγο για απόκοσμη εικόνα και τους ειδικούς να προειδοποιούν για τις επιπτώσεις στην παραμονή σε εξωτερικό χώρο για ευάλωτες ομάδες, όπως οι ηλικιωμένοι, τα παιδιά και άνθρωποι με παθήσεις του αναπνευστικού. Κι όμως παρά τις συνέπειες, η αιολική ορυκτή σκόνη από την έρημο Σαχάρα με τις αυξημένες συγκεντρώσεις που παρατηρήθηκαν στην περίπτωση της Ελλάδας το περασμένο διάστημα, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για το οικοσύστημα των ωκεανών. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στο Frontiers in Marine Science από επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Φλόριντα, το «ταξίδι» της σκόνης μπορεί παράλληλα να μεταφέρει και θρεπτικά συστατικά για τη θαλάσσια ζωή. Συγκριμένα, προκύπτει ότι η σκόνη συνδέεται με τον σίδηρο, ο οποίος είναι απαραίτητος για την ανάπτυξη βλάστησης στον ωκεανό και επιτρέπει τη διαδικασία της φωτοσύνθεσης, της αναπνοής και της σύνθεσης DNA. Ο σίδηρος, όπως αναφέρουν οι ειδικοί στο Eurekalert, καταλήγει στους ωκεανούς και στα χερσαία οικοσυστήματα μέσω των ποταμών, των παγετώνων που λιώνουν, της υδροθερμικής δραστηριότητας και του ανέμου. Αλλά δεν είναι όλες οι χημικές του μορφές διαθέσιμες για τους οργανισμούς ώστε να απορροφηθούν από το περιβάλλον τους. Επιπλέον, ο σίδηρος συνδέεται με την ανάπτυξη του φυτοπλαγκτόν, το οποίο με τη σειρά του συνδέεται με την απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα. Δεν είναι τυχαίο ότι ερευνητές φιλοδοξούν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο ρίψης σιδήρου ώστε να ενισχύσουν τους φυτικούς οργανισμούς για να αιχμαλωτίσουν ακόμα περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου. Σχετικά με τη σκόνη από την έρημο Σαχάρα, πάντως, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο σίδηρος έχει ιδιότητες που αλλάζουν με την απόσταση που διανύει! «Ο σίδηρος που συνδέεται με τη σκόνη από τη Σαχάρα που εκτοξεύεται δυτικά πάνω από τον Ατλαντικό έχει ιδιότητες που αλλάζουν με την απόσταση που διανύεται: Όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η απόσταση, τόσο πιο βιοδραστικός είναι ο σίδηρος», δήλωσε ο Τζέρεμι Όουενς, αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα και εκ των συντακτών της έκθεσης. Ο Όουενς υπολόγισε την ποσότητα σιδήρου σε σημεία γεώτρησης στον πυθμένα του Ατλαντικού Ωκεανού που πραγματοποιήθηκαν από το International Ocean Discovery Program (IODP), το οποίο μελετά μεταξύ άλλων τις μεταβαλλόμενες συνθήκες σε κλίμα και ωκεανό. Τα τέσσερα σημεία επελέγησαν σύμφωνα με απόστασή τους από τον λεγόμενο «διάδρομο σκόνης» Σαχάρα-Σαχέλ που εκτείνεται από τη Μαυριτανία έως το Τσαντ. Μέτρησαν τις συνολικές συγκεντρώσεις σιδήρου κατά μήκος αυτών των σημείων, καθώς και τις συγκεντρώσεις ισοτόπων σιδήρου, με τα δεδομένα ισοτόπων να είναι συμβατά με σκόνη από τη Σαχάρα. Στη συνέχεια με σειρά χημικών αντιδράσεων υπολόγισαν τα κλάσματα του ολικού σιδήρου που υπήρχαν στα ιζήματα και μελέτησαν τον σίδηρο που μπορεί να διαλυθεί στον ωκεανό ευκολότερα και στον οποίο μπορούν να έχουν πρόσβαση οι θαλάσσιοι οργανισμοί. «Μόνο ένα κλάσμα του συνολικού σιδήρου στο ίζημα είναι βιοδιαθέσιμο, αλλά αυτό το κλάσμα θα μπορούσε να αλλάξει κατά τη μεταφορά του σιδήρου μακριά από την αρχική του πηγή», εξήγησε ο ειδικός. Τα αποτελέσματα, λοιπόν, αποκάλυψαν ότι η αναλογία βιοδραστικού σιδήρου ήταν χαμηλότερη στα δυτικότερα σημεία από ό,τι στα πιο ανατολικά και αυτό σημαίνει ότι ένα μεγαλύτερο ποσοστό βιοδραστικού σιδήρου είχε «χαθεί» από τη σκόνη και πιθανώς χρησιμοποιήθηκε από οργανισμούς και ως εκ τούτου δεν κατέληξε ποτέ στον πυθμένα και ούτε στα ιζήματα που μελετήθηκαν. «Τα αποτελέσματά μας υποδεικνύουν ότι κατά τη διάρκεια της ατμοσφαιρικής μεταφοράς σε μεγάλες αποστάσεις, οι μεταλλικές ιδιότητες του αρχικά μη βιοδραστικού σιδήρου που δεσμεύεται από τη σκόνη αλλάζουν, καθιστώντας τον πιο βιοδραστικό. Αυτός ο σίδηρος στη συνέχεια απορροφάται από το φυτοπλαγκτόν, προτού φτάσει στον πυθμένα», ανέφερε ο Τίμοθι Λάιονς, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και εκ των συντακτών της έκθεσης. Επομένως, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η σκόνη που φτάνει σε περιοχές όπως η λεκάνη του Αμαζονίου ή οι Μπαχάμες μπορεί να περιέχει συστατικά πολύτιμα για τη θαλάσσια ζωή χάρη στη μεγάλη απόσταση που έχει διανύσει. «Ο μεταφερόμενος σίδηρος φαίνεται να διεγείρει τις βιολογικές διεργασίες με τον ίδιο τρόπο που η προσθήκη του σιδήρου μπορεί να επηρεάσει τη ζωή στους ωκεανούς και στις ηπείρους. Αυτή η μελέτη είναι μια απόδειξη της ιδέας που επιβεβαιώνει ότι η συνδεδεμένη με σίδηρο σκόνη μπορεί να έχει σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή σε τεράστιες αποστάσεις από την πηγή της», συμπληρώνει η ερευνητική ομάδα. Photo: Pixabay Πηγή: newmoney.gr
Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα χρησιμοποιούν βρόχινο νερό και χιόνι στο καζανάκι της τουαλέτας (pics)
Η καφετί απόχρωσή του δεν πτοεί τους πολίτες που είναι συνηθισμένοι σε τρόπους για τον περιορισμό του περιβαλλοντικού αντικτύπου ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ «Καφέ νερό στην τουαλέτα; Απόλυτα φυσιολογικό», αναφέρει ο σουηδικός κρατικός ιστότοπος Sweden.se σε ανάρτησή του που συνοδεύεται από φωτογραφίες ενός κτιριακού συγκροτήματος γραφείων στη Στοκχόλμη, μίας τουαλέτας και μίας επιγραφής. «Το νερό πρέπει να είναι καφέ και δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σε αυτό. Ναι, το νερό πρέπει να είναι καφέ. Χρησιμοποιούμε χιόνι και βρόχινο νερό από την οροφή για το καζανάκι στις τουαλέτες. Αν το σκεφτεί κανείς, είναι παράξενο που χρησιμοποιούμε καθαρό νερό στην τουαλέτα. Τώρα μπορούμε να εξοικονομήσουμε πόσιμο νερό χρησιμοποιώντας το βρόχινο, το οποίο μας παρέχει η φύση», ενημερώνει τους εργαζομένους σουηδικής εταιρίας η επιγραφή όταν επισκέπτονται την τουαλέτα. Την πρακτική ακολουθούσαν τις περασμένες δεκαετίες αρκετές χώρες, ιδίως σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς δίκτυο ύδρευσης, με την Σουηδία να την επαναφέρει στο πλαίσιο των προσπαθειών για χαμηλό περιβαλλοντικό αντίκτυπο. Άλλωστε, η Σουηδία – και οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες – πρωτοπορεί σε θέματα βιώσιμης ανάπτυξης και αντιμετώπισης της περιβαλλοντικής κρίσης. Έτσι, το περιβαλλοντικά πιστοποιημένο κτίριο Sergelhusen της εταιρίας ακινήτων Vasakronan στο κέντρο της Στοκχόλμης, το οποίο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα ανάπλασης της σουηδικής πρωτεύουσας, αξιοποιεί το νερό από τη βροχή και τις χιονοπτώσεις ώστε να επαναχρησιμοποιηθεί στις τουαλέτες. Στην οροφή του κτιρίου έχουν εγκατασταθεί ειδικές δεξαμενές, στις οποίες συγκεντρώνεται το νερό, φιλτράρεται και από εκεί μέσω του υδραυλικού συστήματος διοχετεύεται στις τουαλέτες. Για αυτό το λόγο μπορεί να έχει καφέ απόχρωση, χωρίς ωστόσο να σημαίνει ότι δεν είναι καθαρό. Μπορεί οπτικά το χρώμα να προδιαθέτει αρνητικά όποιον θέλει να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, ωστόσο σύμφωνα με έρευνα που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα «οι περισσότεροι χρήστες δεν έχουν πρόβλημα με μέτριο αποχρωματισμό του νερού της τουαλέτας, εφόσον γνωρίζουν την αιτία του». Πάντως, όπως προκύπτει από τη μελέτη κρίθηκε αναγκαίο να πραγματοποιηθεί περαιτέρω επεξεργασία ώστε να μετριαστεί ο αποχρωματισμός. Σε κάθε περίπτωση το χρώμα «στο νερό της τουαλέτας δεν έχει αρνητικό αντίκτυπο στον χρήστη». Προς το παρόν, δεν έχει αξιολογηθεί η πραγματική απόδοση των συστημάτων αξιοποίησης του βρόχινου νερού για χρήση στην τουαλέτα, αφού η μέθοδος δεν είναι συνηθισμένη στη χώρα και πέρα από το κτίριο Sergelhusen εφαρμόζεται σε ένα δεύτερο της Vasakronan, το Celsiushuset στην Ουψάλα. Αμφότερα είναι πρόσφατα κατασκευασμένα και το σύστημα χρησιμοποιείται περίπου τρία χρόνια με την ποσότητα βρόχινου νερού να υπολογίζεται σε ποσοστό 12,7% σε σύγκριση με το πόσιμο νερό από τη στιγμή που εγκαινιάστηκε το κτίριο Celsiushuset. Παρότι, ανάλογο σύστημα είναι ευρέως διαδομένο σε χώρες όπως το Μπαγκλαντές, όπου η συλλογή όμβριων υδάτων αποτελεί βιώσιμη εναλλακτική για την παροχή νερού, και η Αυστραλία όπου το ¼ των νοικοκυριών κάνει χρήση δεξαμενής βρόχινου νερού, στη Σουηδία δε χρησιμοποιείται ευρέως. Εξάλλου, το σύστημα ύδρευσης είναι αναπτυγμένο και το κόστος για τη χρήση νερού χαμηλό. Εντούτοις, ακόμα και στη Σουηδία η ξηρασία επιδρά αρνητικά και ιδίως τους θερινούς μήνες συστήνεται ο περιορισμός πόσιμου νερού, μεταξύ άλλων, και για το πότισμα. Συνολικά, σύμφωνα με τη στατιστική εταιρία της χώρας, ένας Σουηδός καταναλώνει περίπου 140 λίτρα πόσιμου νερού την ημέρα, εκ των οποίων τα 30 λίτρα προορίζονται για το καζανάκι της τουαλέτας, επομένως η χρήση όμβριων υδάτων μπορεί να μειώσει σημαντικά εκείνη του πόσιμου νερού. Βέβαια, για τους Σουηδούς η ανακύκλωση δεν είναι κάτι ξένο. Αντιθέτως, κάθε χρόνο οι πολίτες ανακυκλώνουν περισσότερα από 2 δισ. μπουκάλια και κουτιά, ενώ από την έναρξη του 2024, η σουηδική νομοθεσία επιβάλλει το διαχωρισμό τροφικών αποβλήτων τόσο στα νοικοκυριά, όσο στις επιχειρήσεις. Επιπλέον, η τοπική αυτοδιοίκηση επιβάλλεται να παρέχει στους κατοίκους πρόσβαση σε δομές ξεχωριστής συλλογής τροφικών αποβλήτων. Εξάλλου, τα απορρίμματα αυτά αποτελούν εξαιρετική πηγή ενέργειας και χρησιμοποιούνται, μεταξύ άλλων, ως βιοαέριο – για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι περίπου 4.600.000 τόνοι οικιακών απορριμμάτων συγκεντρώθηκαν το 2020, δηλαδή 449 κιλά ανά άτομο ετησίως, και εικάζεται ότι περισσότερο από το 50% των οικιακών αποβλήτων μετατρέπεται σε ενέργεια. Photo: Pixabay Πηγή: newmoney.gr
Κλιματική αλλαγή: Η αύξηση στη χρήση κλιματιστικού θα «εκτοξεύσει» τις κοινωνικές ανισότητες
Στα ύψη προβλέπονται και οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέχρι το 2050 με την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας να διπλασιάζεται ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις των ειδικών σχετικά με τη μελλοντική αύξηση της θερμοκρασίας σε παγκόσμια κλίμακα. Το 2023 χαρακτηρίστηκε το θερμότερο έτος όλων των εποχών με θερμοκρασίες που χτύπησαν «κόκκινο» σε πολλές χώρες, ενώ ανάλογη διαφαίνεται κι η πορεία του 2024 καθώς σε πολλά σημεία του πλανήτη το θερμόμετρο άγγιξε ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου. Ήδη τον περασμένο Ιούλιο ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, έκανε λόγο για «επιδημία ακραίας ζέστης» καλώντας σε λήψη μέτρων για να σωθούν ζωές. Ο «σιωπηλός δολοφόνος», όμως, είναι αμείλικτος και σκορπά το θάνατο, με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να έχουν «σβήσει» από τα κύματα καύσωνα. Την ίδια ώρα, σχεδόν το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει βιώσει τουλάχιστον έναν επιπλέον μήνα ακραίας ζέστης με αρνητικές επιπτώσεις για την υγεία, τη γεωργία και την οικονομία. Μπορεί οι αρμόδιες αρχές, μεταξύ των οδηγιών που εκδίδουν για την αντιμετώπιση της ζέστης, να καλούν τους πολίτες να παραμένουν σε κλιματιζόμενους χώρους, όμως, αυτό δεν είναι εφικτό για κοινότητες χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων όπου όχι μόνο δε διασφαλίζεται η πρόσβαση σε κλιματιστικό, αλλά ούτε σε ασφαλές πόσιμο νερό. Η λεγόμενη «cooling poverty», δηλαδή η αδυναμία πρόσβασης σε συστήματα ψύξης, είναι μία ακόμα ανισότητα, συνέπεια της περιβαλλοντικής κρίσης που μαζί με την ενεργειακή φτώχεια πλήττουν σημαντικό τμήμα του πληθυσμού. Σύμφωνα με μελέτη από το Ευρωμεσογειακό Κέντρο για την Κλιματική Αλλαγή (CMCC) που δημοσιεύθηκε στο Nature, όχι μόνο δεν προβλέπεται οι συνθήκες να βελτιωθούν, αλλά η ανάγκη για περαιτέρω χρήση κλιματιστικού εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής θα αυξηθεί έως το 2050, διευρύνοντας το χάσμα ανάμεσα στους εύπορους και τους φτωχότερους. Αναλυτικότερα, η έκθεση του ιταλικού ερευνητικού κέντρου για το κλίμα αναφέρει ότι σε διάστημα 25 ετών θα σημειωθεί αύξηση από 27% σε 41% για τα νοικοκυριά που θα χρησιμοποιήσουν κλιματισμό για την αντιμετώπιση των καύσωνα. Ως αποτέλεσμα θα διπλασιαστεί η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από 590 σε 1.365 εκατ. τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι θα έχουν όλη πρόσβαση σε συστήματα ψύξης. Αντιθέτως, συνολικά έως και 4 δισ. άνθρωποι ενδέχεται να στερούνται κλιματισμού το 2050 και συγκεκριμένα πολίτες στη Νότια Ασία και την Υποσαχάρια Αφρική θα πληρώσουν το τίμημα πρώτοι, αφού θα πληγούν από τις κλιματικές συνθήκες, χωρίς ωστόσο να έχουν τη δυνατότητα αγοράς και συντήρησης κλιματιστικού. Όπως τονίζει ο επικεφαλής της έκθεσης και ερευνητής του CMCC, Τζάκομο Φαλκέτα, «στις ιδιαίτερα εκτεθειμένες περιοχές, όπως η Νότια Ασία και η Υποσαχάρια Αφρική, ο κλιματισμός θα είναι ευρέως διαθέσιμος μόνο στους ανθρώπους των υψηλότερων εισοδηματικών ομάδων μέχρι το 2050, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των φτωχότερων νοικοκυριών θα παραμείνει χωρίς πρόσβαση», προσθέτοντας ότι η χρήση του κλιματισμού θα κατανέμεται σε μεγάλο βαθμό άνισα στις εισοδηματικές ομάδες. Για «συστημικό και πολυδιάστατο ζήτημα» κάνει λόγο η Ενρίκα Ντε Τσαν, εκ των συντακτών της μελέτης και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κα’ Φοσκάρι της Βενετίας, το οποίο συνδέεται με τη δικαιοσύνη γύρω από την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή. Η καθηγήτρια εξήγησε ότι το κόστος του συστήματος ψύξης αναμένεται να εντείνει τις ανισότητες ανάμεσα σε όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα να το «αντέξουν» και σε όσους δυσκολεύονται. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της, τα νοικοκυριά σε αναπτυγμένες χώρες δαπανούν 35% και 42% περισσότερο σε ηλεκτρική ενέργεια κάθε χρόνο από όσους δε διαθέτουν κλιματιστικό. Εκτιμάται, λοιπόν, ότι μέχρι το 2050, 60 εκατ. Ευρωπαίοι και 640 εκατ. Ινδοί θα εκτεθούν σε κύματα καύσωνα και δεν θα έχουν πρόσβαση σε κλιματισμό. «Στη Βραζιλία, την Ινδία και την Ινδονησία, μεταξύ 20% και 30% των νοικοκυριών δεν θα είναι σε θέση να καλύψουν τις ανάγκες ψύξης το 2050, και ως εκ τούτου θα βρεθούν σε κατάσταση θερμικής καταπόνησης», αναφέρει η Ντε Τσαν και συμπληρώνει ότι τα επόμενα 25 χρόνια τουλάχιστον το 80% των πλουσιότερων οικογενειών θα έχει πρόσβαση σε κλιματισμό, ενώ το ίδιο θα ισχύει για μόλις το 2%-23% των φτωχότερων οικογενειών. Photo: Unsplash/Thomas Layland Πηγή: newmoney.gr
Τα αστικά δάση μειώνουν τη θνησιμότητα που συνδέεται με τη ζέστη
Τα ευρήματα μελέτης μπορούν να αναδιαμορφώσουν τις στρατηγικές αστικού σχεδιασμού και δημόσιας υγείας, ιδιαίτερα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΑΗ ΔΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Περίπου 175.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από θερμική καταπόνηση στην Ευρώπη την περίοδο μεταξύ 2000 και 2019 σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), ενώ άγνωστος παραμένει ο αριθμός όσων «έσβησαν» από την ακραία ζέστη που έπληξε τους περασμένους μήνες Ινδία και Μάλι. Σε ολόκληρο τον πλανήτη τα κύματα καύσωνα γίνονται ολοένα συχνότερα και πιο σφοδρά, με τους επιστήμονες να τονίζουν ότι η έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες για μεγάλο χρονικό διάστημα μπορεί να επιδεινώσει προβλήματα υγείας, ακόμα και να οδηγήσει στο θάνατο, ιδίως ευάλωτες ομάδες ανθρώπων, όπως ηλικιωμένοι και ασθενείς, καθώς και όσους εργάζονται σε υπαίθριους χώρους χωρίς πρόσβαση σε σύστημα κλιματισμού. Όλα αυτά τη στιγμή που τα πυκνοκατοικημένα αστικά κέντρα που «πνίγονται» από τσιμεντένιες κατασκευές μετατρέπονται σε «φούρνο», απουσία χώρων πρασίνου. Μπορεί να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της αστικής θερμικής νησίδας και κατά συνέπεια τα θύματα της ακραίας ζέστης; Σύμφωνα με ειδικούς η επαναφορά πρασίνου στις μεγαλουπόλεις μπορεί να αποτελέσει λύση στις δραματικές επιπτώσεις των υψηλών θερμοκρασιών. Τώρα, από μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Environment International προκύπτει ότι τα δάση που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από κατοικημένες περιοχές είναι ζωτικής σημασίας για τον μετριασμό των προβλημάτων υγείας που σχετίζονται με τη ζέστη. Οι επιστήμονες του διεθνούς πανεπιστημίου Xi’an Jiaotong-Liverpool ανέλυσαν δεδομένα από το Χονγκ Κονγκ σχετικά με δασικές εκτάσεις σε κοντινή απόσταση από πόλεις και λιβάδια και υπολόγισαν πώς συνδέονται με την υγεία των πολιτών, αναλύοντας τα στοιχεία από 221.919 θανάτους κατά τους καλοκαιρινούς μήνες (Ιούνιος έως Οκτώβριος) από το 2005 έως το 2018 στο Χονγκ Κονγκ όπου η μέση ημερήσια μέση θερμοκρασία ήταν 28- 32,2 βαθμοί Κελσίου. Η επικεφαλής της μελέτης και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Πολεοδομικού Σχεδιασμού και Σχεδιασμού, Τζινγκλού Σονγκ, εξήγησε πως τα ευρήματα της μελέτης μπορούν να αναδιαμορφώσουν τις στρατηγικές αστικού σχεδιασμού και δημόσιας υγείας, ιδιαίτερα σε πυκνοκατοικημένες πόλεις με περιορισμένη διαθεσιμότητα χώρων πρασίνου. «Αναλύοντας δεδομένα από το Χονγκ Κονγκ, βρήκαμε ότι σε σύγκριση με άλλους τύπους βλάστησης όπως τα λιβάδια, τα κοντινά δάση ευνοούν τη μείωση της θνησιμότητας που σχετίζεται με τη ζέστη, ιδιαίτερα εκείνα που βρίσκονται εντός 1 χιλιομέτρου από κατοικημένες περιοχές», υποστήριξε η ειδικός. «Τα ευρήματά μας υποδεικνύουν ότι οι στρατηγικές αστικού πρασίνου θα πρέπει να επικεντρωθούν στη δενδροφύτευση σε κοντινές αποστάσεις από τους κατοίκους της περιοχής, καθώς και στην προσθήκη άλλων τύπων βλάστησης», πρόσθεσε. Την ίδια ώρα, η Σονγκ επισήμανε ότι η μελέτη αμφισβητεί ορισμένες συμβατικές παραδοχές σχετικά με τις στρατηγικές αστικού πρασίνου και έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει σημαντικά τους πολεοδόμους, τους σχεδιαστές και τις πρωτοβουλίες δημόσιας υγείας. Ανάμεσα σε όσα τίθενται υπό αμφισβήτηση είναι η ιδέα ότι οι μικροί χώροι πρασίνου κοντά σε σημεία όπου ζουν πολίτες – σε απόσταση 300-500 μέτρων – είναι πιο αποτελεσματικοί για τη βελτίωση της υγείας. Αντιθέτως, η έκθεση αποκαλύπτει ότι οι στρατηγικές πρασίνου ευρύτερης κλίμακας, ιδίως εκείνες που περιλαμβάνουν δέντρα, είναι πιο αποτελεσματικές έως και 1 χλμ. μακριά από τις κοινότητες. Οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι οι κάτοικοι είναι λιγότερο πιθανό να επισκεφθούν ή να χρησιμοποιήσουν χώρους πρασίνου μικρού μεγέθους, γεγονός που μπορεί να περιορίσει τα οφέλη για την υγεία από τη βλάστηση στο Χονγκ Κονγκ, αλλά παρατήρησαν ότι η απόσταση 1 χλμ. είναι η καταλληλότερη για να ρυθμίσει τη θερμοκρασία και παράλληλα να μετριάσει τις επιπτώσεις της ακραίας ζέστης, ανάμεσα στις οποίες και το θάνατο. Όπως εξηγούν, οι συχνότερες επισκέψεις μπορούν να οδηγήσουν σε καλύτερη ψυχική και σωματική υγεία καθώς αυξάνεται η σωματική δραστηριότητα, μειώνεται το στρες και περιορίζεται η έκθεση στη θερμότητα και την ατμοσφαιρική ρύπανση. Photo: Pixabay Πηγή: newmoney.gr